relacje partnerskie

Dlaczego wciąż czujesz pustkę w towarzystwie kogoś, kto jest „w idealnym porządku”? Dlaczego związek nie boli, ale też nie daje szczęścia? I dlaczego tak naprawdę bardziej martwisz się myślą o samotności niż możliwością rozpadu związku? To nie jest miłość.

Ile razy powiesz sobie, że potrzebujesz po prostu trochę więcej czasu? I ile razy odsuniesz się na bok, tylko po to, by być blisko kogoś, kto wciąż jest niezdecydowany?

Związki się rozpadają. Nie dzieje się to nagle. Nie ma kłótni, dramatycznego pożegnania, wielkich słów. Po prostu pewnego dnia zauważasz, że powstrzymujesz się w rozmowach, że nie wyjaśniasz już wszystkiego, co czujesz, bo wiesz, że i tak nie zostanie to zrozumiane. Zauważasz, że stałeś się cichszy, ostrożniejszy, mniej wymagający. Nie dlatego, że zmienił się związek, ale dlatego, że zmieniłeś się ty. I wtedy po raz pierwszy pojawia się pytanie, którego unikałeś przez długi czas: czy nadal możesz kochać kogoś, jeśli nie możesz się z nim już rozwijać?