Hoe vaak zul je tegen jezelf zeggen dat je gewoon nog wat meer tijd nodig hebt? En hoe vaak zul je jezelf opzijschuiven, alleen maar om in de buurt te blijven van iemand die nog steeds twijfelt?
In eerste instantie lijkt wachten geen probleem. Het doet geen pijn., geeft geen aanleiding tot bezorgdheid. Het lijkt erop dat geduldAls blijk van begrip, als teken dat je weet hoe je van iemand kunt houden zonder druk uit te oefenen.
Je bent ervan overtuigd dat je het juiste doet door ruimte te laten. Maar de dagen verstrijken, de antwoorden blijven hetzelfde en jij blijft op dezelfde plek. Je wacht. Geen wonder, maar een beslissing die niet genomen wordt.
Je wacht omdat je in het potentieel gelooft.
Je gelooft dat alles uiteindelijk wel goed komt. Dat hij volwassen zal worden. Dat hij het zal zien. Je gelooft in de mogelijkheden. In het idee van wat het zou kunnen worden als er maar een klein beetje vooruitgang wordt geboekt. Elk beetje aandacht voelt als een teken dat je niet voor niets bent geweest.
Maar potentie is geen relatie. Hoop is geen vervanging voor actie. Terwijl je wacht, past je leven zich onbewust aan de besluiteloosheid van iemand anders aan.
Jij wordt degene die het altijd begrijpt.
Je vraagt je niet meer af waar dit naartoe leidt. Je spreekt niet meer over de toekomst. Je kunt beter je mond houden.Om niet veeleisend over te komen, accepteer je langzaam minder dan je aanvankelijk had gezegd. Niet omdat het genoeg zou zijn, maar omdat je bang bent het weinige dat je hebt te verliezen.
Je beseft niet hoeveel ruimte deze aanpassing in beslag neemt. Pas na verloop van tijd realiseer je je dat je hem niet bent kwijtgeraakt, maar jezelf in hem.
Onduidelijkheid begint je dagelijks leven vorm te geven.
Aan elke boodschap wordt te veel betekenis toegekend. Elke stilte wekt twijfels op. Vreugde is niet langer spontaan, maar voorzichtig.
Het is bijna voorbij. Bijna een relatie. Bijna intimiteit. Bijna een toekomst. En het put je bijna meer uit dan je wilt toegeven.
De waarheid is vaak duidelijk, maar onaangenaam.
Als ik dat zou willen, zou ik het proberen. Niet perfect, niet ideaal, maar duidelijk genoeg zodat er geen twijfel over zou bestaan. De inspanning is zichtbaar. De aanwezigheid is voelbaar. De beslissing wordt niet voor onbepaalde tijd uitgesteld. Lang wachten is vaak het antwoord dat je niet wilt horen.
Je wilt niet op hem hoeven wachten.
Je wilt niet op een dag terugkijken en beseffen dat je jarenlang hebt gewacht. Je wilt niet dat wachten jouw verhaal wordt.
Je wilt niet dat het leven aan je voorbijgaat.Terwijl je hoopte dat iemand anders eindelijk de beslissing zou nemen. Je wilt niet degene zijn die altijd klaarstond, maar nooit gekozen werd.
Je verdient meer dan onzekerheid.
Je verdient duidelijkheid. Je verdient een relatie zonder giswerk. Een aanwezigheid zonder twijfels. Iemand die van je houdt en voor wie jij van hem of haar bent. prioriteit. Iemand die weet wat hij of zij wil en je niet laat wachten. Liefde is geen gok en geen kwestie van afwachten. Het is een beslissing.
Vertrekken is kiezen voor jezelf.
Als je besluit te stoppen met wachten, is dat geen nederlaag. Het is het moment waarop Je begint weer tot jezelf te komen. Het moment waarop je toegeeft dat je genoeg hebt gegeven. Wanneer je stopt met bewijzen dat je kunt wachten en begint jezelf te respecteren.
Als je afstand neemt van al die onzekerheid, begint het leven vooruit te gaan – niet omdat iemand anders eindelijk een keuze maakt, maar omdat je voor jezelf kiest.
