Je was weg toen de wereld in stilte en duisternis gehuld werd. Je vertrok precies toen ik je het meest nodig had. Waarom? Die vraag heeft geen direct antwoord, maar biedt wel ruimte voor reflectie. Die ruimte was lange tijd leeg, maar juist in die leegte ontstond iets nieuws. Uit afwezigheid werd kracht geboren. Uit stilte ontstond een stem. Uit verlatenheid kwam een onafhankelijkheid voort, die vandaag de dag geen bevestiging van buitenaf meer nodig heeft.
Je was er niet toen de angst me verlamde en de nachten langer waren dan de dagen. Toen begreep ik voor het eerst echt hoe luid de duisternis kan zijn als er niemand is om haar te sussen. Ik was alleen met mijn gedachten, met mijn rusteloosheid en het geluid van...vragen zonder antwoordenMaar juist in deze stilte gebeurde er iets cruciaals. Omdat je me alleen in het donker achterliet, leerde ik mijn weg te vinden zonder jouw kaart.
Ik heb geleerd naar mijn eigen voetstappen te luisteren. vertrouwen op je eigen oordeel En mijn weg naar mezelf vinden zonder de leiding van anderen. Eenzaamheid was geen geschenk, maar een leraar die geen genade kende. Het gaf me geen troost, het maakte mijn pad niet gemakkelijker, maar het heeft me gevormd.
Ik kon alleen op mezelf vertrouwen.
Toen ik een hand nodig had om vast te houden, was er niemand. In plaats daarvan werd ik gedwongen om steun in mezelf te zoeken, waar ik die voorheen niet kende of wilde zien. De pijn die daarmee gepaard ging, verdween niet van de ene op de andere dag. Ze was aanhoudend, stil en veeleisend, maar ze leerde me iets essentieels: hoe ik mezelf tot rust kon brengen zonder de troost van anderen. Hoe wonden te genezen zonder externe beloftes..
Dit proces verliep niet snel, maar wel betrouwbaar. Vanuit haar hulpeloosheid werd ze langzaam geboren. interne stabiliteitIk besefte dat macht niet altijd luidruchtig is en dat ze meestal ontstaat waar niemand meer over is om haar te vervangen.
Egoïsme was je andere naam.
Je was er niet toen ik het moeilijk had, maar je afwezigheid liet me de waarheid over jezelf zien. Je onthulde hoe vaak Je ziet alleen je eigen behoeften. En hoe zelden begrijp je pijn die je niet zelf hebt ervaren? Dit besef was niet makkelijk, maar wel noodzakelijk.
Het leerde me het verschil te zien tussen loze woorden en echte daden, tussen beloftes en aanwezigheid. Het leerde me relaties op te bouwen op een solide basis, zonder illusies en zonder de behoefte mijn waarde te bewijzen aan mensen die daar nog niet klaar voor zijn.
De stilte werd het pad.
Toen ik niet op je kon rekenen, heb ik geleerd. op zichzelf vertrouwenIk zocht de antwoorden in mezelf en loste de puzzels op zonder hulp. Je bent niet uit mijn verhaal verdwenen, maar je hebt het onbedoeld meer diepgang gegeven. Je liet me alles zien door me niets te laten zien.
Ik vond helderheid in de stilte. Ik leerde onderscheid te maken tussen ruis en essentie. tussen wat pijn doet en wat geneestDe stilte was niet leeg, het was een ruimte waarin ik mezelf eindelijk kon horen.
Ik ben gestopt met wachten. Ik ben gestopt met geloven dat iemand anders het wel zou komen doen. volgorde in mijn chaos.
Sindsdien weet ik iets heel eenvoudigs: Wie blijft als het moeilijk wordt, en wie verdwijnt als het echt serieus wordt. Deze kennis kun je niet in een boek lezen en niemand kan het je influisteren. Je leert het alleen door ervaring.
Tegenwoordig zoek ik geen bevestiging, uitleg of excuses meer. Ik zoek alleen nog maar aanwezigheid. En als die er niet is, ga ik verder.
Uit leegte groeide kracht. Uit pijn, uit begrip. En uit verlies, iets blijvends – een ander ik.
