Reizen lost het leven niet op. Het wist problemen niet uit en brengt geen pasklare antwoorden in een koffer. Maar het doet wel iets wat thuis bijna nooit lukt: het doorbreekt even de automatismen waarin problemen zich gewoonlijk vanzelf opstapelen.
persoonlijke groei
Wat gebeurt er als de dag eindigt en je hoofd nog steeds op volle toeren draait? Als dezelfde zinnen, gesprekken, zorgen en mogelijke scenario's zich steeds maar weer in je hoofd afspelen? Waarom weigert je brein, juist wanneer je rust en stilte het hardst nodig hebt, mee te werken?
Waarom voel je je nog steeds leeg in de buurt van iemand die "perfect in orde" is? Waarom doet een relatie geen pijn, maar maakt ze je ook niet gelukkig? En waarom maak je je eigenlijk meer zorgen over alleen zijn dan over de mogelijkheid dat deze relatie stukloopt? Dat is geen liefde.
Jaloezie is een emotie die zelden direct wordt geuit. Ze wordt bijna nooit hardop uitgesproken en is vrijwel altijd verborgen achter een façade van vriendelijkheid, bezorgdheid of zelfs steun. Maar er is een klein, bijna onmerkbaar teken dat meer onthult dan jaloerse mensen zouden willen toegeven. En het is dit teken dat zo consistent wordt herhaald dat het onmogelijk is het te negeren.
Hoe vaak zul je tegen jezelf zeggen dat je gewoon nog wat meer tijd nodig hebt? En hoe vaak zul je jezelf opzijschuiven, alleen maar om in de buurt te blijven van iemand die nog steeds twijfelt?
Waarom is het zo dat wanneer een evenement wordt afgelast, er soms geen teleurstelling is, maar juist een gevoel van rust? Opluchting. Het lichaam ontspant zich, voordat de geest op zoek gaat naar een verklaring.
Is het mogelijk om herinneringen te bewaren zonder ze op te stapelen in lades en dozen? Waarom voelen we ons vaak schuldig bij de gedachte iets weg te gooien? Is het echt nodig om alles te bewaren zodat het verleden niet verdwijnt?
Jaloezie ontstaat vaak zonder duidelijke reden – of in ieder geval niet een die we kunnen verklaren. Het heeft niet altijd met de andere persoon te maken, maar eerder met het gevoel dat er iets in de relatie of in onszelf niet meer stabiel is. In plaats van het meteen weg te duwen, is het soms de moeite waard om even stil te staan en je af te vragen wat het ons probeert te vertellen.
Waarom reageren op elk onrecht? Brengt reageren werkelijk verlichting of alleen maar een nieuwe last? En is terugtrekken soms moediger dan confrontatie?
Je was weg toen de wereld in stilte en duisternis gehuld werd. Je vertrok precies toen ik je het meest nodig had. Waarom? Die vraag heeft geen direct antwoord, maar biedt wel ruimte voor reflectie. Die ruimte was lange tijd leeg, maar juist in die leegte ontstond iets nieuws. Uit afwezigheid werd kracht geboren. Uit stilte ontstond een stem. Uit verlatenheid kwam een onafhankelijkheid voort, die vandaag de dag geen bevestiging van buitenaf meer nodig heeft.
Waarom ben je constant moe, ook al lijkt het alsof je niets al te inspannends doet? Waarom hebben we altijd het gevoel dat we iets moeten repareren, verbeteren of inhalen, terwijl we nooit echt een punt van voldoening bereiken?
Relaties lopen stuk. Dat gebeurt niet plotseling. Er is geen ruzie, geen dramatisch afscheid, geen grote woorden. Je merkt gewoon op een dag dat je je inhoudt tijdens gesprekken, dat je niet langer alles uitlegt wat je voelt, omdat je weet dat het toch niet begrepen zal worden. Je merkt dat je stiller, voorzichtiger en minder veeleisend bent geworden. Niet omdat de relatie is veranderd, maar omdat jij bent veranderd. En dan, voor het eerst, komt de vraag op die je al zo lang hebt vermeden: kun je nog van iemand houden als je niet meer samen kunt groeien?