Wszyscy z zazdrością patrzyliśmy na te idealne zdjęcia tarasów, które przypominały luksusowe kurorty, i skrycie myśleliśmy, że za tym stoi ekipa profesjonalnych sprzątaczy. Przestrzeń na zewnątrz była kiedyś po prostu złem koniecznym – kącikiem, w którym zbierał się kurz, a meble ogrodowe pachniały wilgocią po pierwszym wiosennym deszczu. Picie porannej kawy, patrząc na wyblakłe poduszki i rdzewiejące krzesła, nie do końca jest definicją współczesnego, kosmopolitycznego luksusu, w jakim chcemy żyć.
